W rasie Mudi Jest również potocznie nazywany "syndromem nagiego ucha".

Występuje u niektórych psów w kolorze popielatym ( ash-hamvash) i bardzo rzadko u czarnych,  i ash-merle.

Przejawia się niedoborem futra na zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej stronie ucha, który wacha się od króciutkich srebrnych włosów na krawędziach aż do kompletnego braku włosa na uszach.

W nielicznych wypadkach powoduje  poważniejsza utratę włosa okrywowego z tyłu i na bokach psa

BDS nie wydaje się powodować innych problemów zdrowotnych u Mudików

Jest nieuleczalny.

Syndrom rozwija się od urodzenia do 3-go roku życia

Nie zaleca się krzyżowania ze sobą osobników dotkniętych jak i nosicieli.